En toe het my oorlewingsin maar die blaam verskuif: Slegte fotograaf. Slegte dag. Slegte moisturiser. Slegte lig. Slegte angle.

Ek kon haar laat verdwyn – hierdie vrou wat my so kyk. Haar meer jeudig laat lyk. Minder oud. Meer verteerbaar. Meer begeerlik. Minder waardevermindering en meer waarde. Soos ‘n vaste bate meer bemarkbaar. Maar vir wie?

Ek het my photo editor oopgemaak en haar begin manipuleer – die siek siekte van die nuwe millenium wat lelik so maklik in soveel mooi in kan lieg. Eers ‘soft skin’ gekies. Toe ‘lens flare’. Toe ‘bright skin’. Toe ‘Vignette’. Ek het alles probeer, maar sy het verseg. Papirusvrou het haar man bly staan, vierkantig geplant op my skerm.

En van al die kyk, besef ek toe dat hierdie waarskynlik die ekste foto van ek is wat ek nog ooit van myself gesien het. Die waarste weergawe van hoe ek in my hart agter die voordeur van my vel voel. Want Papirusvrou lyk vurig, maar ook flexible. Sy lyk soet, maar ook ondeund. Sy lyk soos ‘n mens met baie sakke sout in haar lyf, dus soos biltong – so oorleefbaar. Sy lyk soos ‘n 100 jaar waarborg op íets met ‘n 50 jaar rakleeftyd – weerstandig. En sy lyk sag, maar ook staaldraad.

Ek het besluit ek like haar.

Ek ís mos elk geval nie ‘n liggaam nie. Ek is ‘n siel en ‘n gees, in ‘n liggaam. Ek is die palet van my binneste – geverf oor my buitenste.

En soos die papirus van verloeë dae is ek vol kreukels en voue, en gedaan gedraai van gepreserveer en gebewaar. Deur die jare verinneweer en vol geskiedenis en wysheid geskryf. Van hierwees, en opstaan, en voel, en lag, en val, en deurleef. Ongebotox. Ongespuit. Ongeplastic surgery. Ongenaakbaar mens. En real.

© Hekelwoorde van my Hart ❣️